U denkt natuurlijk ... ''Over welk legerpeleton hebben we het hier nu weer?'' Nou gewoon over de Roze jassen brigade oftwel The OhnO! Jazzband. Van 24 tot en met 26 juni trokken we namelijk onder leiding of eigenlijk onder de klanken van Colonel Boogey door de straten van Silkeborg in Denemarken. Het refrein fluitend en de bridge uit volle borst zingend. We waren uitgenodigd om te spelen tijdens het Riverboat Jazz Festival en tussen de optredens door verplaatsten we ons steeds op deze humoristisch ogende wijze. Het weekend begon meteen gezellig. Na de voorspoedige autorit stalden we ons in het prima hostel aldaar en na een opfrissertje haastten we ons richting de lokale kroeg. Daar zagen we Italië het WK voetbal uitgeknikkerd worden. 's Avonds na een goed stuk vlees bij Jensen's Böffhaus zagen we vervolgens Denemarken van de mat gespeeld worden door Japan. En daar stonden we dan in onze Oranje shirts in een doodstille kroeg. Maar de Denen bleken nuchter en binnen de kortste keren was het weer beregezellig, want Oranje bleek te hebben gewonnen van Kameroen.
Op vrijdagmiddag mochten we voor de eerste keer aantreden en was onze jazzmarathon begonnen. Eerst een streetparade tussen het winkelend en terraszittend publiek. Even het publiek aftasten (niet letterlijk natuurlijk, hoewel...) en dit bleek al gauw in voor een lekker potje muziek. Vervolgens mochten we ons melden voor de Grand Opening op het centrale marktplein. Daar speelden we, samen met een andere band, enkele nummers gevolgd door een showtje van enkele vrouwelijke (May Day Jazzband-achtige) danseressen. De laatste 2 optredens van de dag speelden zich af vlak bij de haven, waar de Riverboat, waarop we later zelf ook mochten spelen en enkele andere rondvaartboten vertrokken. Na onder de klanken van Colonel Boogey onze intreden gemaakt te hebben speelden we 2 lekkere sets voor een goed gevuld terras. Een leuke afsluiting van de eerste speeldag.
Zaterdag was het om 10.00 uur 's ochtends gelijk aan de bak. We hadden de centrale markt gedurende 1 uur voor onszelf. Toen we aankwamen was er nog geen kip te bekennen, maar Steffen (onze contactpersoon) verzekerde ons dat na de eerste noten de honderden stoelen in no time gevuld zouden zijn. En inderdaad, hij had geenszins overdreven, want na het eerste nummer zat het zo nokkie vol. En dat gaf ons vleugels om een geweldige show weg te geven. Niet alleen muzikaal, maar ook entertainmenttechnisch zat het helemaal goed. Overal werden attributen vandaan gehaald om de performance aan te kleden met als klap op de vuurpijl de trombonesectie, die met Oranje opblaasklompen met daarop in koeienletters HOLLAND op het hoofd, het alom bekend Hup, Holland, hup! onder het nummer Tiger Rag door speelden. Een schitterende afsluiting van de show. Vervolgens vertrokken we onder de klanken van ... jawel ... Colonel Boogey richting de zogenaamde shopping street, waar we de dag ervoor ook gespeeld hadden. We waren goed op dreef, dus ook hier speelden we erg leuk.
's Middags was er een zogenoemde Dutch afternoon georganiseerd in de tuin van een café. Daar waren we op een bepaald uur van de dag geprogrammeerd om een concert te geven. Ook hier ging het spreekwoordelijke dak eraf, ondanks dat we bij vergissing vooraf eerst een half uur voor het café hadden gespeeld. En de mensen in de tuin maar wachten. Ook hier ging de trucendoos weer open en speelden we een lekker stuk muziek vermengd met het nodige entertainment. Dit was te merken, want het publiek was uitzinnig en liet dat blijken door een staande ovatie! Na de positieve feedback in ontvangst genomen te hebben, vertrokken we naar ons laatste optreden. De cruise op de Riverboat. Voorafgegaan door een goed stukje marcheren kwam de Roze jassen brigade onder de klanken van ... ja nou weten we het wel! ... aan bij de boot. En het was meer dan de moeite waard. Een mens kan zich niets meer wensen ... muziek maken, in een heerlijk zonnetje, met een lekker fris windje, op een schitterende boot, door een prachtig natuurgebied. Werkelijk OhnO!vertroffen!
Zo kwam er een einde aan weer een jazzavontuur van de OhnO! En weer één om niet te vergeten.
